Ulica Szybowcowa

więcej

Włochy

Ulica Szybowcowa

Mianem szybowiec określa się w lotnictwie statek powietrzny cięższy od powietrza (aerodyna), który nie ma własnego napędu silnikowego. Zazwyczaj szybowiec składa się z kadłuba, skrzydeł oraz statecznika poziomego i pionowego. Pierwsze szybowce miały skrzydła i stateczniki z drewnianymi dźwigarami i żebrami pokrytymi płótnem oraz prosty drewniany kadłub, bez elementów zabezpieczających pilota przed niekorzystnym wpływem warunków atmosferycznych czy wypadkiem.

Prekursorem szybownictwa był Otto Lilienthal (1848–1896) — autor wielu modeli maszyn latających bez napędu silnikowego, których konstrukcja przypomina współczesne lotnie. Na opracowanych przez siebie konstrukcjach wykonał ponad dwa tysiące ślizgów. Zginął podczas wykonywania jednego z nich. Doświadczenia, które przeprowadzał, i ich rezultaty stały się fundamentem rozwoju nie tylko szybownictwa, ale także lotnictwa.

Pierwszym polskim konstruktorem szybowców, który odnotował na tym polu znaczące sukcesy, był Czesław Tański (1862–1942). W 1894 roku, z pomocą miejscowego stolarza, Tański przystąpił do budowy ważącego blisko 20 kg szybowca własnego pomysłu. Był to szybowiec-skrzydłowiec nazwany „Lotnią”. W pierwszej wersji ta maszyna nie osiągnęła zakładanych rezultatów w skokach i wzlotach, sam autor konstrukcji, trzymając nad głową skrzydła, biegał pod wiatr po łące, starając wznieść się w powietrze. Próby, które przeprowadził Tański, były pierwszymi w Polsce lotami szybowców.

Help us improve the translation for your language

You can change any text by clicking on (press Enter after changing)