Grób Witolda Łokuciewskiego

Cmentarz Wojskowy na Powązkach, Kwatera Żołnierzy Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie, Kwatera: C30 Rząd: X Grób: 17
więcej

Żoliborz

Cmentarz Wojskowy na Powązkach, Kwatera Żołnierzy Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie, Kwatera: C30 Rząd: X Grób: 17

Kwatera Żołnierzy Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie, Kwatera: C30 Rząd: X Grób: 17

Witold Łokuciewski urodził się 2 lutego 1917 roku w Kamieńskiej Stanicy w Rosji nad Donem. Jego ojcem był Antoni Łokuciewski, marszałek sejmu wileńskiego, który w 1922 roku zadecydował o przyłączeniu Wileńszczyzny do Polski.

Podczas wojny obronnej we wrześniu 1939 roku jako pilot samolotu P.11. brał udział w obronie stolicy. Po inwazji Armii Czerwonej wraz z całą eskadrą z jednym sprawnym PZL P. 11 ewakuował się na terytorium Rumunii. Stamtąd przez Jugosławię, Włochy dotarł do Francji. Po inwazji Niemiec na Francję jako jeden z nielicznych polskich pilotów przystąpił do walki z siłami Luftwaffe w ramach II Klucza Kominowego (była to polska jednostka lotnicza utworzona na terytorium Francji w maju 1940 roku jako jednostka Polskich Sił Powietrznych) pod dowództwem kapitana Tadeusza Opulskiego.

Po kapitulacji Francji w czerwcu 1940 roku drogą morską został ewakuowany wraz z innymi pilotami do Anglii. Na Wyspach przydzielono go do 303. Dywizjonu Myśliwskiego „Warszawskiego” im. Tadeusza Kościuszki stacjonującego na lotnisku w Northolt. Z początkiem 1941 roku RAF przystąpił do lotów bojowych nad Francją. Podczas jednej z takich operacji, w marcu 1942 roku, w trakcie osłaniania bombowców Boston w wyniku starcia z niemieckim myśliwcem Messerschmitt Bf 109 pilotowany przez Łokuciewskiego samolot został zestrzelony. Ranny w nogę ratował się, przymusowo lądując na polu, skąd został wzięty do niewoli. Osadzony w jenieckim obozie dla lotników sił alianckich w Żaganiu uciekł z niego z grupą 25 jeńców w sierpniu 1943 roku. Niestety kilka godzin później został schwytany przez siły gestapo w Legnicy. Sytuacja ta nie zraziła go jednak do planów przygotowania kolejnej ucieczki. W nocy z 24 na 25 marca 1944 roku podczas tak zwanej „wielkiej ucieczki” Łokuciewskiemu nie udało się jednak wydostać poza teren stalagu ze względu na daleki numer porządkowy. Niemieccy strażnicy odkryli bowiem podkop i wstrzymali dalszy przebieg ucieczki. Większość uciekinierów została schwytana i niemal natychmiast rozstrzelana.
Pobyt w niewoli zakończył w kwietniu 1945 roku, kiedy to wykorzystując moment ewakuacji obozu wraz z kilkoma współtowarzyszami zbiegł na terenie Niemiec. Przedostał się do Anglii. W listopadzie 1945 roku w stopniu kapitana pilota powrócił w szeregi swojego macierzystego Dywizjonu 303. W lutym 1946 roku od kapitana Bolesława Drobińskiego objął dowództwo 303. Dywizjonu Myśliwskiego im. Tadeusza Kościuszki. Obowiązki te pełnił do momentu rozwiązania jednostki w listopadzie 1946 roku.

Do lotnictwa powrócił po przesileniu politycznym w 1956 roku. Przeszedł przeszkolenie na samolotach odrzutowych MiG. W latach 1969–1972 pełnił funkcję attache wojskowego w Londynie. Dwa lata po powrocie z Anglii przeszedł na emeryturę.

Pułkownik pilot, as myśliwski II wojny światowej Witold Łokuciewski zmarł 17 kwietnia 1990 roku w Warszawie. Za zasługi w czasie II wojny światowej został uhonorowany Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, brytyjskim Zaszczytnym Krzyżem Lotniczym (Distinguished Flying Cross) oraz francuskim Krzyżem Wojennym (Croix de Guerre).

Help us improve the translation for your language

You can change any text by clicking on (press Enter after changing)